هما میرافشار، شاعر و ترانهسرای نامدار ایرانی، در ۸۹ سالگی در لسآنجلس درگذشت.
مرتضی برجسته اشراقی، با نام هنری مرتضی، سهشنبه ۱۲ خرداد، در اینستاگرام نوشت که خانم افشار هفته گذشته چشم از جهان فروبست، اما خانوادهٔ او با تأخیر این خبر را منتشر کردند.
این شاعر و ترانهسرا، که بر اساس گزارشها، سالها با بیماری آلزایمر دستوپنجه نرم میکرد، از پُرکارترین و محبوبترین ترانهسرایان قبل و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بود.
هما افشار با بسیاری از خوانندگان برجسته ایرانی از جمله حمیرا، هایده، مهستی، ستار، ابی، داریوش، معین و عارف همکاری داشت.
او در سال ۱۳۱۵ در تهران متولد شد و در جوانی با علی میرافشار، پسرعموی حمیرا، ازدواج کرد. این پیوند، دوستی نزدیکی بین هما و حمیرا ایجاد کرد که به گفته خود او، جرقهٔ تولید بسیاری از ترانهها و همکاریهای این دو با هم شد.
@VahidHeadline
هما میرافشار، روزنامهنگار، شاعر و ترانهسرای تصنیفهای عاشقانه موسیقی دستگاهی و آثار به یادماندنی پاپ، در ۸۹ سالگی درگذشت؛ چهرههای نامدار موسیقی و علاقهمندانش در شبکههای اجتماعی از مقام هنری او تجلیل کردند.
او در سه مجموعه شعری بیش از هزار سروده دارد که افزون بر ۲۵۰ شعرش در زمره ماندگارترین ترانههای ایرانی است و بیدلیل نیست که در جامعه موسیقی به «زن هزار ترانه» و یا «ملکه ترانهسرایی ایران» معروف شد. از همین روست که ایرج جنتی عطایی، ترانهسرای برجسته معاصر، هما میرافشار را پیشکسوت خود میداند که «پیش از ترانه نو و در کنار آن شهره بود.»
هما پیشگام سرودن اشعاری بود که یک زن برای معشوق میخواند و یا حرفهای عاشقانه یک مرد برای دلبرش، چرا که تصنیفسرایان آن دوران به جنسیت ترانهها کمتر میپرداختند. او سالها پیش در برنامه «یک حرف و دو حرف» رادیو بیبیسی به زندهیاد محمود خوشنام، پژوهشگر موسیقی، در این باره گفت: «منیر طاها، سیمین بهبهانی یا لعبت والا که کار میکردند، من ندیدم که ترانههایشان بوی زنانه بدهد مگر این که از زبان مرد بیرون آمده باشد. اگر خواننده آنها مرد بوده به ناچار باید چیزی را مینوشتند که یک مرد به یک زن بگوید.»
«یادم میآید که یکی از من پرسید که شما این حالت را چگونه مینویسید و من در پاسخ گفتم اگر بخواهم از زبان مرد شعر بگویم، مشتاق شنیدن همانهایی هستم که دوست دارم از او بشنوم. آن حرفها را میگذاردم در کلام و اکبر گلپا میخواند، یا میدادم به محمودی خوانساری میخواند اما گاه طوری مینوشتم که مرد یا زن هر کدام بخوانند فرقی نکند.»
....
در ابتدای دهه پنجاه بود که اشعار هما میرافشار و ملودیهای زیبای محمد حیدری در صدر جدول بهترین ترانهها قرار گرفت و نام هما درخشید؛ مثل ترانه «دیوونتم» با اجرای حمیرا: «بذار بگم دیوونهتم...آره دیوونهتم من...نشکن منو به سنگ غم... چراغ خونهتم من...» یا ترانه «دلم میخواد» با اجرای هایده: «دلم میخواد که روزی صدهزار بار... بهت بگم دوست دارم عزیزم...» و یا ترانه «میکده» با صدای اکبر گلپایگانی: «هوس میکده داره دل دیوونهی من، نمیدونه بیتو ایام بهارو چه کنه...»
...
@VahidHeadline
📡 @VahidOnline
مرتضی برجسته اشراقی، با نام هنری مرتضی، سهشنبه ۱۲ خرداد، در اینستاگرام نوشت که خانم افشار هفته گذشته چشم از جهان فروبست، اما خانوادهٔ او با تأخیر این خبر را منتشر کردند.
این شاعر و ترانهسرا، که بر اساس گزارشها، سالها با بیماری آلزایمر دستوپنجه نرم میکرد، از پُرکارترین و محبوبترین ترانهسرایان قبل و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بود.
هما افشار با بسیاری از خوانندگان برجسته ایرانی از جمله حمیرا، هایده، مهستی، ستار، ابی، داریوش، معین و عارف همکاری داشت.
او در سال ۱۳۱۵ در تهران متولد شد و در جوانی با علی میرافشار، پسرعموی حمیرا، ازدواج کرد. این پیوند، دوستی نزدیکی بین هما و حمیرا ایجاد کرد که به گفته خود او، جرقهٔ تولید بسیاری از ترانهها و همکاریهای این دو با هم شد.
@VahidHeadline
هما میرافشار، روزنامهنگار، شاعر و ترانهسرای تصنیفهای عاشقانه موسیقی دستگاهی و آثار به یادماندنی پاپ، در ۸۹ سالگی درگذشت؛ چهرههای نامدار موسیقی و علاقهمندانش در شبکههای اجتماعی از مقام هنری او تجلیل کردند.
او در سه مجموعه شعری بیش از هزار سروده دارد که افزون بر ۲۵۰ شعرش در زمره ماندگارترین ترانههای ایرانی است و بیدلیل نیست که در جامعه موسیقی به «زن هزار ترانه» و یا «ملکه ترانهسرایی ایران» معروف شد. از همین روست که ایرج جنتی عطایی، ترانهسرای برجسته معاصر، هما میرافشار را پیشکسوت خود میداند که «پیش از ترانه نو و در کنار آن شهره بود.»
هما پیشگام سرودن اشعاری بود که یک زن برای معشوق میخواند و یا حرفهای عاشقانه یک مرد برای دلبرش، چرا که تصنیفسرایان آن دوران به جنسیت ترانهها کمتر میپرداختند. او سالها پیش در برنامه «یک حرف و دو حرف» رادیو بیبیسی به زندهیاد محمود خوشنام، پژوهشگر موسیقی، در این باره گفت: «منیر طاها، سیمین بهبهانی یا لعبت والا که کار میکردند، من ندیدم که ترانههایشان بوی زنانه بدهد مگر این که از زبان مرد بیرون آمده باشد. اگر خواننده آنها مرد بوده به ناچار باید چیزی را مینوشتند که یک مرد به یک زن بگوید.»
«یادم میآید که یکی از من پرسید که شما این حالت را چگونه مینویسید و من در پاسخ گفتم اگر بخواهم از زبان مرد شعر بگویم، مشتاق شنیدن همانهایی هستم که دوست دارم از او بشنوم. آن حرفها را میگذاردم در کلام و اکبر گلپا میخواند، یا میدادم به محمودی خوانساری میخواند اما گاه طوری مینوشتم که مرد یا زن هر کدام بخوانند فرقی نکند.»
....
در ابتدای دهه پنجاه بود که اشعار هما میرافشار و ملودیهای زیبای محمد حیدری در صدر جدول بهترین ترانهها قرار گرفت و نام هما درخشید؛ مثل ترانه «دیوونتم» با اجرای حمیرا: «بذار بگم دیوونهتم...آره دیوونهتم من...نشکن منو به سنگ غم... چراغ خونهتم من...» یا ترانه «دلم میخواد» با اجرای هایده: «دلم میخواد که روزی صدهزار بار... بهت بگم دوست دارم عزیزم...» و یا ترانه «میکده» با صدای اکبر گلپایگانی: «هوس میکده داره دل دیوونهی من، نمیدونه بیتو ایام بهارو چه کنه...»
...
@VahidHeadline
📡 @VahidOnline
