از دست دادن غلامحسین ساعدی در ۵۰ سالگی یکی از فقدان‌های بزرگ فرهنگی ماست. هر بار که چیزی ازش می‌خوانم یا می‌شنوم دلم تیر می‌کشد. می‌شد که هنوز باشد و بنویسد و بگوید و دلمان به وجودش قرص باشد.

دست بانیان «قدح‌های نهانی» درد نکند. زحمت من را کم کردند. از صبح کلی داشتم فکر می‌کردم و می‌گشتم که به بهانه سالروز مرگ غلامحسین ساعدی چیزی درباره‌اش بنویسم. الان دیدم قدح‌های نهانی مجموعه پروپیمانی گذاشته. از این پست که زندگینامه مختصر و مفیدی است بگیرید و بروید پایین:

https://t.me/qadahha/1158

هم سخنرانی شنیدنی‌اش در شب‌های گوته سال ۱۳۵۶ هست و هم مصاحبه ۴ ساعته‌اش در مجموعه تاریخ شفاهی هاروارد (کسانی که به سایت تاریخ شفاهی سر زده باشند می‌دانند ضبط کردن مصاحبه‌هایش چه کار شاقی است و واقعا دم بانی قدح‌ها گرم که همت کرده).

خودم هم (پیش از دیدن مجموعه قدح‌ها) این ۱۲ دقیقه را جایی شنیده بودم که در واقع بخشی از همین مصاحبه تاریخ شفاهی بود. درباره شکنجه‌هایی که در زندان پیش از انقلاب دیده. شنیدنی است. جدا در پست بعد می‌گذارمش.
@bahmanshafa

Telegram

قدح‌های نهانی

یادکرد غلامحسین ساعدی در سالگرد درگذشتش